मराठी कविता संग्रह

मनातला मोर / मनातला मोर //
मोर होता जगत आयुष्य संथ /
उत्तम सुरु होता त्याचा प्रपंच पंथ //१//

मनातला मोर / मनातला मोर //
मोर होता धावत डोंगर पार करत दूर /
तुझ्यामुळे सापडले त्याला ताल आणि सूर //२//

---

क्षणात होते जांभ गुलाली
क्षणात सांज का लाल दिसे
क्षणात दाटे अबीर भोवती
क्षणात चांदणपूर असे

मूळ कवीची माफी मागून...

प्रिय सर्दीस,


.columns {
-moz-column-count: 2;
-webkit-column-count: 2;
}

Share on Facebook

आसवांनी आज माझ्या का असे हे बंड केले
भावनांचे कल्लोळ सारे पापण्यांनी कैद केले !
पाळले मीच होते पदरात माझ्या साप सारे
पोसले रक्तावरी जे डंख त्यांचे जहर झाले !

http://marathikavitasangrah.com/?p=6340

Share on Facebook

काहीही नसताना हाती
आले हे कसले भोग माझ्या माथी

खायला अन्न नाही
प्यायला पाणी नाही
राहायला घर नाही
घालायला कपडे नाही

Share on Facebook

काहीही नसताना हाती
आले हे कसले भोग माझ्या माथी

खायला अन्न नाही
प्यायला पाणी नाही
राहायला घर नाही
घालायला कपडे नाही

Share on Facebook

ऐक पावसाची धून येता आभाळ भरून
सुसाट या वाऱ्यावर येते आठव फिरून

कोसळता मेघमाला आले डोळे ही भरून
तुझ्या सवे भिजलेली ती सांज येई परतून ,

शब्दांशी खेळता खेळता कवितेचा जन्म झाला
का, कश्या, कुणास ठाऊक प्रसव-वेदना कुठून आल्या

कवितेला वाढवता वाढवता एक मात्र लक्षात आले
शब्दांनीच शब्दांसाठी कवितेला ओटीत घातले ,

Share on Facebook

तिने काळीज देताना… उसासे. मंद टाकावे
रित्या ओंजळीला भावनांचे भार ते द्यावे..

तुझ्या त्या… लोचनांनी तीर वर्मीच सोडावे…
पुन्हा जन्मून जखमा प्रेम त्यातून सांडावे..

लिहिले काय भाळी या कुणा मी योग्य पुसावे..
तुझ्या रेषात हाताच्या मी माझे भाग्य शोधावे.

Share on Facebook

नात्यांमधले बंध अनामिक
मला उमजले असे अचानक

तटस्थ जरी तू या वळणावर
परतुनी येशील नकळत अवचित,

अभिसारीका तुझ्या मनीची
व्हावे मीच ही आस जीवाची

Share on Facebook

घेतला अखेरचा श्वास
उरले हाती काय होते
खांद्यावरून जाताना हि
पोळले माझे पाय होते

भाऊ होता पुढे
मागे आप्त होते
प्रेत माझे तरी
का अलिप्त होते .....

कविता करणार नाही आता ?
का ?
चोरतात म्हणून?
रजिस्ट्रेशन केल्याशिवाय नाहीच ?

अस्स का?
बर मग कसं करशील?
म्हणजे नक्की कश्या कश्याच करशील?

स्वरांचं ?
व्यंजनांच?
की शब्दांच ?

रस्ते असतात सरळ साधे तरीही वळणे नागमोडीच का ?
चिमूटभर सुखासाठी आयुष्यच दु:खाकडे गहाण का ?

शिशिरातल्या पानगळी शिवाय वसंत तरी फुलेल का ?
ऋतू सुद्धा बदलले जेथे नाते तरी आता टिकेल का ?

जन्म हा थोडा चुकल्यासारखा वाटतो गणगोत इथला परकाच वाटतो.
लाचार हे आयुष्य बेकार मज वाटतो कण्हत रोज जगणे आता नकोवाटतो .
मी चाललोय प्रवासी तो रस्ताच चुकीचा होता मुक्काम जे लाभले तो गाव अनोळखी वाटतो .
आधार मी शोधला ते घर बंदिस्त होते अंधारात मी एकला छप्पर अपुरा वाटतो .
अस्वस्थ या वाटा अन मी मुसाफीर नवखा भेटला जो सोबती तो हि घातकी वाटतो .
आयुष्य माझे मला शत्रु समान झाले आयुष्य वाटताना देव चुकला वाटतो

- अमित अंजर्लेकर

मी भरकटलो वा धडपडलो
हात द्याया कुणीच नव्हते
कुणी असावे सोबत
असेही मुळीच नव्हते
कुणासाठी काही जपलेले
असे स्वप्नही काही नव्हते
आणि जे पाहिले स्वप्नी
ते या जगात काहि नव्हते !!!

मी पाकळ्यांच्या आड दडुनी
उगा पाहिले तिजला
माझ्या सौम्य गुण-गुणीतही
काळा मेघ गरजला
मी लपलो काट्यांच्या मागे
दंश त्यांचे घेत विखारी
ती फुलराणी सावलीतली

धुंदावल्या दिशांना बिलगून रात्र निजली
मी शोधते किनारी पाऊले वाळूत ओली

गंधात केतकीच्या धुंदावलास तू ही
गोडी मलाही कळली अधरातली ही ओली,