मराठी कविता संग्रह

सुरूवात कुठून करावी,
ह्या विचारात फेसाळत्या, लप-लपणार्या लाटा पायावर घेत बसलेलो आपण....

जीवंतपणाच्या मर्यादा ओलांडलेला, ओशाळ, खारट पण,
रोज बाष्पीभवन होतं ह्या नावाखाली नवा, टवटवीत वाटणारा समुद्र!

तिथेच चाक रुतते,
अन् तिथेच घात होतो
धर्माच्या चाकरीचा,
असा रक्तपात होतो

त्या वादळाने जाताना
ईतकेच सांगितले होते,

कधी कोण जाणे
तुला कळेल पाऊस ?
हुंदक्यातुन तुझ्यात
उन्मळेल पाऊस...

एवढी जीवघेणी
वळणे तुझ्या ठायी!

कित्येक युगांच्या गर्भात दाटलेली
एक कातरवेळ
जन्मो-जन्मी खेळत राहिलो
पाठशिवणीचा खेळ
अशीच वेळ साजणी
मला नेहमी भावते
जिथे विरहाचे आभाळ
माझ्या डोळ्यात विसावते.....



.box {
box-shadow: 5px 5px 2px black;
-moz-box-shadow: 5px 5px 2px gray;
-webkit-box-shadow: 5px 5px 2px black;
position: relative;
-webkit-transition: top 300ms linear;
}
.box:hover {
top: 20px;
}

इस मिट्टीसे खुन कि नमी
अभी सुखी नही है !
किसी नपुंसक के सामने
यह गर्दन झुकी नही है !!
वही सोनेकी चिडीया हमे
आबाद चाहिए !!!
नहीं गांधी
"हमें आझाद चाहिए ..."

जे देता-देता माझा अवघा
जन्म संपून जाई
तू माग असे काही
कधी तुझ्या अंगणीचा
पारीजात होऊन बहरेन मी
आकाशीचा तारा होऊन