मराठी कविता संग्रह

आसमंतात सर्वत्र सल्फरचा गंध
माथ्यावर
संथपणे आकारणारे काळपट ढग
दुतर्फा
गच्च झोपड्यंच्या खोबणीत
मख्ख डांबरी रस्ता

उसवली ओवी फाकला अभंग
ऐशी स्थिती झाली पांडुरंगा ||

अगा येथे झाला तुडुंब अंधार
दिवे गेले तेही दिसेचिना ||

पामरांचे जग रोजची भाकरी
आणिक आयुष्य ढकलती ||

शासकांनी
खोबरेल तेलाचे न्याय्य वाटप व्हावे म्हणून
सेक्टर सेक्टरमध्ये केंद्रे काढली
दर दिवशी प्रत्येकाने आपले डोके पुढे करायचे
आणि टाळूवर तेल चोपडून घ्यायचे
प्रतिभावंताने

आपले डोके असे खोबरेल तेलासाठी वाकवायचे
म्हणून ठाम नकार दिला,

ते ईश्वरवालेही
असे पोचट निघाले
की
त्यांनी हा हा म्हणता
तडजोड केली

भिंत धर्माची जाड घट्ट झाली
आणि रक्ताची सवय होत गेली

दिवा थरथरती दुष्ट फुंकरीने
आणि काळोखी रात्र विकट हासे

भ्रमण करता करता
राजज्योतिषी
एका विशिष्ट
भूमीशी येउन थबकले
जिथे
सर्प आणि

सत्यजित रे, थापा
आणि शंकर्‍याचे बाबा, एकदम गेल्याचं कळलं
आपल्याला असं नेहमीच कुणीकुणी गेल्याचं कळतं
आणि मग नेमकं काय बोलायचं, नेमकं काय वाटतं,
काहीच कळत नाही
काहीतरी वाटत मात्र रहातं
तसा, रे मला खुप आवडायचा
गरिबांचं, दु:खाचं किती छान चित्र काढायचा !

निवृत्त चाकरांचे बघ काय हाल झाले,
काही पिण्यात गेले, काही पुण्यात गेले

- अशोक नायगावकर

अपडेट्स मिळवण्यासाठी हा URL वरील URL bar मध्ये paste करा http://feedburner.google.com/fb/a/mailverify?uri=wordpress/fQXr

गळ्याशी नख खुपसून, अंदाज घेत क्रूर पणे त्वचा सोलली जातीये दुधी भोपळ्याची,
सपासप सुरी चालवत कांद्याची कापा काप चालली आहे, डोळ्याची आग आग होतीये,
शहाळ्या-नारळावर कोयत्या ने दरोडा घातला आहे,
हे भाजलं जात आहे वांग, निथळतंय त्वचेतून पाणी, टप टप,
तड ताडल्या मोहोरी, हा खेळ चाललाय फड फडात,
कडीपत्त्याच्या पंखांचा उकळत्या तेलात,

गळ्याशी नख खुपसून, अंदाज घेत क्रूर पणे त्वचा सोलली जातीये दुधी भोपळ्याची,
सपासप सुरी चालवत कांद्याची कापा काप चालली आहे, डोळ्याची आग आग होतीये,
शहल्या नारळावर कोयत्या ने दरोडा घातला आहे,
हे भाजला जात आहे वंग, निथाल्त्या त्वचेतून पाणी, टप टप,
तड ताडल्या मोहोरी, हा खेळ चा फड फडात,

कोरड्या डोळयात माझ्या गोठले पाणी कसे
चालताना पाय माझे थांबले कसे

काल कोठे काय झाले सांगतो आता मला
मात्र मी आता न वारा टेकतो भिंतीस मी

ज्योतिबा
आभार !
तुम्ही तिला
उंबरठ्याच्या
बाहेर आणून

भ्रमंतीच्या नाक्यावर
जरा गावांचे आडोसे
अरे पोरा, नको बघू
बरे आभाळ आभाळ

मी म्हणालो बायकोला, आजपासून प्रेयसी तू
ती म्हणाली, यापुढे चोरून भेटू

मी किनार्‍याचा तिला पत्ता दिला
ती बिचारी खरकटी उरकून आली

पारोशाने नदी म्हणाली
किती दिसात गं न्हाले नाही
मरता मरता झाड म्हणाले
दोन थेंब तरी पाणी द्या हो

शाहाणपटीने धारण बांधले
अभियंत्यांना मुता म्हणालो