मराठी कविता संग्रह

माझ्या कानड्या कानड्या मल्हारी
गातो यळकोट मल्हारी कैवारी

तुझ्या कानडं कानडंपणाला
बानू भाळली भाळली कोणाला
यावं भक्ताच्या भक्ताच्या वाड्याला
देवा सोडावी सोडावी जेजुरी

... जेंव्हा "निष्पापपणा" हा स्वाभाविक असायचा...
... जेंव्हा "पिणे" म्हणजे फक्त रसना असंच माहित होतं...
... जेंव्हा "बाबा" हे एकमेव हिरो वाटायचे..
... जेंव्हा "प्रेम" म्हणजे आईची ती मिठी/ झप्पी असंच माहित होतं...
... जेंव्हा "बाबांचे खांदे" म्हणजे जगातील सर्वात उंच गोष्ट वाटायची...
... जेंव्हा "वाईट - शत्रु" म्हणजे आपली खट्याळ भावंडं वाटायची...

प्रेयसी असेपर्यंत सारं ठीक होतं
बायको झाल्यापासून
भांडणे खुप वाढली आहेत,
संसाराच्या वृक्षावरील
हिरवी पाने पार झाडली आहेत,,
उरला आहे तो फ़क्त पालापाचोळा…

आजकाल इथं आम्ही दोघंच असतो..
माझा एकांत आणि मी.
आजकाल तसं दुस-या कुणाशी
फारसं पटत नाही..
तासन तास दोघं बोलत बसतो,
निश्चल अंधाराच्या काठाशी,
कधी मनात जपलेल्या वाटांशी..

असा कोणी असेल का?
आयुष्याच्या नवीन वळणावर,
माझा हाथ विश्वासाने पकडणारा,
असा कोणी असेल का?

हेच ते वय असतं,
जिथे कुणाचं भय नसतं.
स्वप्नातली वाट ही मोकळी असते
आणि कल्पनाही असते स्वस्त.

नको असतात उंच शिखर,
छोटंसं टेकाड पुरेसं असतं.
मन भरून गप्पा मारायला,
असेल जर कुणी मस्त.

बदललोय मी आता असं म्हणतात सारे
विसरलोय तुला मी असंही म्हणतात सारे
पण श्वासागणिक तुझं नाव घेण्याची
सवय अजूनही आहे......!!!!

बदललाय मी माझा रस्ता
शोधल्यात आता नव्या वाटा
पण गेलोच तुझ्या घरासमोरून कधी
तर तुझ्या खिडकीकडे बघण्याची
सवय अजूनही आहे......!!!

उठती रही चिंगारियाँ, दिल में अगन पलती रही
कुछ खाक सपने हो गए, कुछ ख्वाइशें जलती रही

करने उजागर जिंदगी, मैं ढूँढने सूरज चला
इक बार भी न हुई सुबह, शामें मगर ढलती रही

पुन्हा एकदा परत ये ,
आणि येशील तेंव्हा फक्त माझ्यासाठीच ये ,

जर कधी आठवण आलीच माझी ,
तर एक उचकी होऊन फक्त एकदाच ये ,

त्रास होयील मला थोडा या उचकीचा ,
पण क्षणभर मिळणाऱ्या आनंदासाठी तरी ये ,

ज्या जमावात त्याने मित्र शोधून घेतले
खरे म्हणजे जे मिळाले त्यांचा त्याने स्वीकार केला [!]
त्याच्या ओंजळीतील शब्दाच्या फुलांचा वास
त्याना घेऊ दिला !
मग त्यांनी का नाक बंद करून घेतले ?
अचानक !!

घराच्या खाणाखुणा लक्षात ठेवाव्यात
अशी घरे आता राहिलीच आहेत कोठे ..??
आमच्या लहानपणची घरे जशी होती तशीच होती
कितीक काळ कुणास ठाऊक.?
माडीवरचे बळद कितीतरी जुने असावे
पुसलेच जात नाही मनातून

हिरवी फान्दी
उमलत्या कळ्या
फान्दीवर उरलेला
एखादाच काटा..!
शब्दही असेच कधी
डवरतात...

एकटेपण..
पाण्याच्या एकाच थेंबासारखं..

कधी पहाटेच्या दवाच्या टिपासारखं,रसिक,
धुक्याचा हात धरून अलगद पाकलिवर उतरनारं..

कधी हळवं,
भुईवर उतरताच तिच्या भेगाना जिरवता जिरवता स्वतःच जिरणारं..

सांगायला माझ्या जिवाचे दुखणे
देता का थोडेसे शब्द उसने !!

मी शब्द जपून वापरले
कधीच केले नाहीत वायफळ खर्च
तरीही आज मागावं लागतय कर्ज

मी वेगळ्या लहरीत कविता करतो
तुम्ही वेगळ्याच लहरीत कविता वाचता
मी माझे विचार कवितेत भरतो
तुम्ही तुमच्या जिवनाशी संदर्भ शोधता
मी माझ्या स्वार्थासाठी कविता करतो
तुम्ही कवितेला तुमचा अर्थ देता

( वसईच्या वाडवळी बोलीतील ही कविता. मुसळधार पडणाऱ्या पावसाची, एका गृहिणीने घातलेली ही समजावणी.)

अवडा पर जाला का तुला
कांय होते रे आबा
कोण पोटात रेते तुया उबा
आथं तरी बस कर रे बाबा धृ .. ..

पोटाईन अलेल्या बायकोयावाणी
खाली उतरतात जये ढग
वाटते आथ्थंस बुडेल यं जग
जीवायी कायली होते मंग
बस कर रे बाबा आथं तरी बस कर ... .. 1 ..

आता आत बाहेर जळत रहातो पाऊस
पुन्हा जखमा ओल्या करत रहातो पाऊस

तुझ्या आठवात कधी तुझ्या विचारात
गाणं तेच तेच म्हणत रहातो पाऊस

पाणावले तरीही डोळ्यांस स्वप्न दिसते
अंधारले तरीही मजला प्रसन्न दिसते...

आहे मला गवसली, ही वेगळीच दृष्टी
ही कालचीच दुनिया मज आज भिन्न दिसते...

एकदा लग्न झालं की, आपलं आयुष्य सुखात जाईल असं आपल्याला वाटत असतं…
असा वाटण्याची जागा मग,
मूल झालं की…
मोठं घर झालं की…
अशा अनेक इच्छांच्या अंगाने वाढतच जाते.
दरम्यानच्या काळात, आपली मुलं अद्याप मोठी झालेली नाहीत. ती जरा मोठी झाली की सारं ठीक होईल, अशी आपण मनाची समजूत घालू लागतो.